Μεγαλύτερη προσπάθεια απαιτείται στην περίπτωση ενός δύσκολου παιδιού, το οποίο επίμονα περιφρονεί ή παραβαίνει τις εντολές των μεγαλύτερων. Αν και η αντίστασή του συνήθως μειώνεται όσο μεγαλώνει, ένα τέτοιο παιδί συχνά προκαλεί υπερβολικό εκνευρισμό στους γονείς όταν δεν πειθαρχεί ή τους προσβάλει παρουσία τρίτων. Οι πιο κοινές μορφές της επιθετικής – αντικοινωνικής συμπεριφοράς είναι η υβριστική γλώσσα, οι εκρήξεις θυμού, οι φωνές, τα πειράγματα, η επίμονη μονοπώληση του ενδιαφέροντος και οι «παλικαρισμοί». Τα αγόρια από το 2ο κιόλας έτος είναι πολύ πιο επιθετικά από τα κορίτσια, ωστόσο η επιθετική συμπεριφορά εκδηλώνεται και στα δυο φύλα, αλλά με διαφορετικό τρόπο. Τα κορίτσια συνήθως στρέφουν την επιθετικότητα προς τον ίδιο τους τον εαυτό, ενώ τα αγόρια την εξωτερικεύουν προς το περιβάλλον τους.

Οι ενήλικες στην προσπάθειά τους να ελέγξουν την ανυπακοή των παιδιών χρησιμοποιούν πολύ συχνά σωματικές ή ψυχολογικές τιμωρίες, που μπορεί να προκαλέσουν υπερβολικό φόβο ή και φοβίες στα παιδιά. Άλλωστε τέτοιες σωφρονιστικές προσπάθειες έχουν βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα και απλώς αποτρέπουν το παιδί από μια πράξη ενώπιον των γονέων. Στη συνέχεια αναφέρονται κάποιες συμβουλές για το πώς θα χειριστούμε ένα ανυπάκουο παιδί.
Ο καλύτερος τρόπος για να σταματήσει ένα παιδί να λέει ή να κάνει κάτι δυσάρεστο είναι να μην του δίνουμε καμία απολύτως ενίσχυση, θετική ή αρνητική. Είναι καλύτερα να αδιαφορήσουμε, αφού ακόμα και γέλια ή πειράγματα (συμπεριφορές αποτρεπτικές για έναν ενήλικα) για ένα παιδί σημαίνουν ενασχόληση και επιβράβευση και το ωθούν να υιοθετεί ανεπιθύμητες συμπεριφορές.
Οι γονείς πρέπει να διακρίνουν τα θετικά στοιχεία στο χαρακτήρα του παιδιού και να μην το αποκαλούν «κακό», «χαζό», ή «τεμπέλικο», ιδιαίτερα μπροστά σε τρίτους. Οι χαρακτηρισμοί αυτοί επηρεάζουν αρνητικά το παιδί και ενδυναμώνουν την ανεπιθύμητη συμπεριφορά ως αντίποινα προς τους μεγαλύτερους.